مملكت نگشته رجوع بطريقهء مصالحه نموده رسولى با مكتوبى كه متضمن عذرخواهى بوده باشد و ناموس ما و شما را سزاوار بوده بفرستند و ما « 1 » را نيز يقين گردد كه دوستى در ميان ما مؤكد شده ، از سيواس در گذشته باز گرديم تا سبب فرصت كفرهء فرنك عليهم لعائن اللّه نباشد . اگر بعد از آن بخلاف آن عهد « 2 » نقصانى از ما به آن ديار رسد ، پس بىتكلف ميل ما العياذ باللّه بر اعانت دين كفره باشد . حاشا ثم حاشا كه اين چنين حال را [ روا داشته باشيم يا خواهيم داشت ] « 3 » بلكه اين همه توسعهء دائره بنا بر آن است كه اهل اسلام بهم در افتاده مبادا موجب دست درازى كفار خاكسار افتد و شنيده باشند كه بعضى از ملوك كه با ما برابرى مىكردند چنين مواعظ و نصايح مشفقانه مىنموديم و در خاطر ايشان عجب فزوده انقباض زيادت مىشد [ به يارى ] ايزد عز اسمه و ببركت عقيدت صافيه و نيكخواهى ، بعد از محاربه نصرت و ظفر به اين جانب راه مىيافت و اكنون بعد ازين مكتوب نصيحت اسلوب اگر ايشان مقيد نشوند ، اغلب اعتقاد ما بر آن است كه باز به همان منوال فتح و فيروزى از جانب ما خواهد شد « 4 »
« وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا »
« 5 » و هميشه عساكر منصورهء ما را كافر و بىدين و بد مذهب و زشت آئين مىخواندهاند العياذ بالله من ذلك و حال آنكه تشبث ما باذيال لطف صمديت است و اكثر ايشان كفرهء خراج گزارند . هر گاه ايشان را هدايت ربانى ممكن بوده باشد ، لشكر ما كه مسلمان و مسلمان زادگان فطرىاند چرا نشوند و اگر عيب ما دعوى جهانگيرى است ، بعد از صعود بتخت بخت و اجراى سكه و اعلان خطبه ، در آنكه از زمرهء اولوا الامر مىباشيم شبهه نيست و بفحواى
« وَ رَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ
« 6 »
بَعْضٍ دَرَجاتٍ »
كهتر را بر مهتر اطاعت لازم و واجب . چه ما خود از دودمان ايلخانيه باشيم . اگر شما را سلام اخلاص آميز بما رسد و باعث رفاهيت جانبين شود هم فايدهء ايشان خواهد بود . درين باب با علماء
هامش
( 1 ) - حيدر ايواغلى : برما
( 2 ) - ايضا : عهد
( 3 ) - حيدر ايواغلى : ما روا داريم
( 4 ) - ايضا : بود
( 5 ) - سورهء احزاب 62
( 6 ) - سورهء انعام 165