Sire de Coucy
دعوت او را پذيرفتند . شواليههاى توتونى
Chevaliers teutoniques
و شواليههاى قديس يوحناى اورشليم
Saint Jean de Jerusalem
و شواليههاى باوير
Baviere
و سپاهيان ميرسئا امير والاشى كه يوغ اطاعت تركها را برنمىتافت و افراد اطريشى و آلمانها با آنان همداستان شدند .
متحدين اروپائى شهر نيكبولى
Nicopolis
را محاصره كردند و جنگ اصلى با عثمانيان در 22 سپتامبر 1396 ( 17 ذيحجهء 798 ) روى داد و بر اثر كمك اتين لازارويچ ، سپاه اروپا درهم شكست و سلطان بانتقام خون رعاياى خود ، فرمان داد تا همهء اسيران را بكشند . تنها عدهاى از نجباء فرانسه مثل كنت دونور پسر دوك دوبورگنى
Duc de Bourgogne
و بوسيكو و گى دولاترموئى
Guy de la Tremoille
با دادن فديه آزاد شدند .
پس ازين فتح ، ويدين استراتسيمير
VidinStratsimir
برادر شيشمان كه با متحدين همراهى كرده بود اجبارا ببايزيد تسليم شد و بايزيد او را به آناطولى فرستاد و در آنجا بود تا مرد و بدين ترتيب استقلال بلغارستان از بين رفت و عثمانيان بر اروپاى شرقى مسلط شدند .
بعد ازين فتوحات ، بايزيد به خيال افتاد كه كار استانبول را بپايان رساند . به همين جهت فرمان داد تا در تنگترين نقطهء به سفر ، قلعهء گوزل حصار ( دژ زيبا ) را بسازند و از 1391 م قسطنطنيه را در محاصرهء اقتصادى گذاشت و در 1400 ( 803 ه ) اتمام حجتى به ژان هشتم فرستاد و به او وعده كرد كه اگر شهر را واگذارد ، در عوض بهر جا كه خواهد ، سلطان او را در پناه خود خواهد فرستاد . يونانيان آمادهء مقاومت شده بودند كه تيمور سر رسيد و با بايزيد در افتاد .
از خصوصيات دورهء بايزيد اينست كه افراد مناطق مفتوحه را بنقاط دور دست مىفرستادند . مثلا يعقوب و اورنوس
Evrenos
( سردار مسيحى الاصل ترك ) كه شهر آرگوس
Argos
را در شبه جزيرهء موره
Mauree
گرفتند سى هزار نفر سكنه آن را به آسيا فرستادند و متقابلا تركان و تاتارهاى آناطولى را به درهء واردار
Vardar
و نواحى صوفيه و فيلى پوپولى ( فلبه ) و استاره زاغوره
Stara - Zagora
منتقل كردند
بجناب سلطنت مآب معالى نصاب دولت اكتساب خداوند اعظم و خداوندگار معظم ، سرور روزگار و شهريار كامكار ، رافع الوية الأمن و الامان و ناشر اردية العدل و الاحسان ، پسنديدهء عالم و مقبول نوع بنى آدم ، المؤيد من عند اللّه الملك المجيد ، ظهير