حضرت مالك الملك بر مقتضاى كلام قديم خود كه
« تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ
« 1 »
»
عنان حل و عقد و قبض و بسط پادشاهى عالم و فرمان روائى بنى آدم در قبضهء اقتدار ما نهاده و زمام خير و شر و رتق و فتق و راهنمائى كافهء انام به كف دريا خصال ما باز داده و جهت انتظام احوال عالم و اتساق آمال بنى آدم از ميان سلاطين دوران و خواقين گردون توان ذات بىمثال ما را برگزيده و خلعت جهاندارى و جهانگيرى با طراز قلعه گشائى و كشور ستانى بما ارزانى داشته و درهاى الطاف بىكران و اعطاف بىپايان بر طلعت امانى و آمال ما گشوده . به حكم
« لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ
« 2 »
»
در موقف شكر حضرت كبريا ايستادهايم و اقامت مراسم رعايت رعيت و ادامت لوازم عدالت و سويت بر ذمت همت واجب و لازم مىآيد و بر مصداق [ الشكر تدوم النعم « 3 » ] عرايس مقاصد ما يوما فيوما از تتق غيب چهره مىنمايد . الحمد للّه الذى يتم بنعمته الصالحات . همگنان را واجب شود كه كمر اطاعت ما به امر « 4 »
« أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
« 5 »
»
بر ميان جان بندند .
بعده مينمايد كه درين اوقات از ارباب حاجات و تجار و آينده و رونده بمسامع جلال ما [ مىرسيد « 6 » ] كه [ طرف ] « 7 » داران ايران زمين پيوسته بفسق و فجور و ظلم و تعدى و كيد و غدر و مكر و انگيز و فتنه و آشوب و مخالفت اوامر و نواهى شريعت غرا و ملت زهرا مشهورند و بندگان بارى را جلت قدرته مضطر و متضرر مىدارند و رعايت صلهء رحم بجاى نمىآرند و جهت حطامات دنيوى به قصد و ايذاء يكديگر برميخيزند و در ممالك محروسه بدان سبب ارباب املاك و رعايا و زيردستان ، پامال ذمايم افعال و قبايح اعمال ايشان مىشوند . واجب نمود التفات خاطر بدفع و رفع آن
هامش
( 1 ) - آل عمران 24
( 2 ) - سورهء ابراهيم 7
( 3 ) - ارمغان : تزيد النعمة نعمة
( 4 ) - حيدر ايواغلى : ما ، ارمغان : آمر
( 5 ) - سورهء النساء 62
( 6 ) - حيدر ايواغلى : رسيد .
( 7 ) - صوب ( ؟ )