و قطعات آيينه بر ديوارها و طاق مشبك شاهنشين جلوهء فراوان داشت . در اين محل در دو طرف عمارت اطاقهاى كوچكى هست كه مخصوص وزيران شاه بود .
نگارخانه
در عقب شاهنشين با سه در ارتباطى تالار بزرگى است كه سراسر طول عمارت امتداد دارد و بر بالاى آن سه گنبد كمارتفاع هست ( لمسدن اندازهء آن را 75 در 45 پا نوشته است ) و سراسر سطح ديوار آن با شش تابلو نقاشى سه تا در هر طرف آرايش يافته است . پيترودلاواله وقتىكه راجع به تصاوير قصرهاى اصفهان در زمان شاه عباس اشاره مىكند خاطرنشان مىسازد كه تصاوير مزبور بهاندازهاى ناپسند نقاشى شده بود كه شاه خيلى نگران مىنمود كه مبادا هنرمند اروپائى را در صورتى كه كارش مورد علاقهء همايونى واقع شده باشد و براى تهيهء شمايل خصوصى سلطان آمده بود از دست بدهد باوجود اين خردهگيرى كه بىمورد هم نيست و ناشى از بىاطلاعى از ميزان ديد و مناظر و فقدان تناسب و خشكى كار است كه در تمام صورتسازىهاى ايرانى مشاهده مىشود و شايد از لحاظ اروپائيان قرن هفدهم كه پروردهء مكتب رنسانس ايتاليا بودهاند بسيار هم زنندگى داشته ، باز اين تصاوير چهل ستون هم از جهت هنرى قابل ستايش و هم از لحاظ مدرك تاريخى پرارزش است و ما را راست به دربار شاه عباس بزرگوار و پادشاهان پيش از او و جانشينهاى وى رهنمون مىشوند . ما شاه را در ميدان رزم و يا هنگام جشن و يا در حين تماشاى بازى چوگان مشاهده مىكنيم . سبيلهاى كشيده و چانهاى صاف و تراشيده و عمامهء بزرگ سبك آرايشى بوده كه ديرزمانى است از بين رفته است . اسلحه و تجهيزات جنگاوران و آلات موسيقى و حركات دقيق رقاصهها درهاى زمان كهن را به روى ما مىگشايد و خود را در جرگههاى بزم و سرور و يا رزم و پيكار در برابر شكوه و جلال شهرياران صفوى حاضر و ناظر مىيابيم . در اينكه آيا تصاوير مزبور همانهائى است كه به فرمان پادشاهان آن دودمان نقش شده است و يا آنكه تصوير اصلى در آتشسوزى زمان شاه سلطان حسين از بين رفته است و به دستور اين سلطان از نو پرداختهاند شرح و بسطى ديده نمىشود ، ولى بنابر آنچه شاردن نوشته لااقل چهار تا از آن تصاوير خيلى