نقش قديم و ميناكارى تقريبا سبك فلورانس دارد . قدرى جلوتر يا در جنوب آن سابقا برجى بود كه نويسندگان فرانسوى ايوان ساعت مىناميدهاند يا دستگاهى بوده كه هنرمندان اروپائى براى خوشآيند خاطر شاه عباس ساخته بودند و آن ساعتى مكانيكى با پيكرهاى متحرك حيوانات بود كه حالا اثرى از آن نيست .
مسجد شاه
در وسط ضلع جنوبى يا انتهاى تنگ ميدان مسجد شاه اصفهان واقع شده است . آنجا در سابق جاليز بود و در سال 1612 - 1613 به امر شاه عباس اين مسجد را بنا كردهاند و اصلا هم به قصد مسجد جمعه بوده و با هزينهاى معادل 000 ، 175 ليره تمام شده است و از همان ابتداى كار مجللترين ساختمان اصفهان بهشمار مىرفته است .
شاه صفى اول درهاى آن را نقرهپوش نمود . در درون مسجد جامهء خونين امام حسين ( ع ) و نسخهء قرآن به خط امام رضا ( ع ) نگاهدارى مىشده است .
چندينبار اين مسجد را تعمير كردهاند بهخصوص نادر شاه پس از يورش افغانها به اين كار همت گماشت و بار ديگر بوسيلهء على مراد خان مرمت يافت . از حياط داخلى ساختمان بسيار جالبتوجه اين مسجد را كه از خارج هم ديده مىشود مىتوان كاملا ديد .
محور ميدان شاه تقريبا شمالى و جنوبى است و معمار ناچار شده است كه اين محور را بهاندازهء قابلملاحظهاى به سمت جنوب غربى انحراف بدهد تا محراب در جهت مكه واقع شده باشد . اين نظريه با وسايل معمارى حاصل گرديده است از اينرو بنا در عينحال كه باعظمت است ساده مىنمايد . حياط داخلى سنگفرش مرمر و حوض بزرگى در وسط براى وضو و غرفههائى دو طبقه در اطراف دارد كه زيور آن محدود به كتيبههائى با خط كوفى بر كاشىهاست به اينترتيب كه كتيبه با خط سفيد بر زمينهء آبى است .
غرفهها براى اقامت ملاها و وابستگان آنها ساخته شده است . در اطراف ايوان رفيع كاشىكارى و طاق بزرگى روى آن هست كه به محوطهاى راه دارد كه