فصل بيست و چهارم ولايات جنوبى
زندگى صحرانشينى
تركيب طبيعى ايران كه واجد تفاوتهاى عظيم اقليمى ناشى از فلاتهاى مرتفع و گرماى طاقتفرسا در رشتههاى ساحلى و سرماى شديد قلههاى بلندى است كه بهندرت از برف خالى است و خصايص نژادى و رسوم و عادات كهنهء اهالى آن و بىسروسامانى كار حكومت موجب وضع و حالى است كه در نتيجه از اثرات جلابخش تمدن كه ساير كشورها بهرهمند شدهاند محروم مانده است .
سرزمينهائى را كه افراد معمولى انگليسى اعم از بومى يا مأمور يا مقيم آشنائى دارند و مردم سرگرم فلاحت و يا در نواحى صنعتى متمركز زندگانى مبتنى بر استقرار و شهرنشينى است و نقل و انتقال در ميان ايشان به مهاجرت خانوادگى در تلاش معاش و يا تأمين مسكن كافى مربوط است و تغيير اقامتگاه در فصلهاى مختلف سال مزيت طبقهء توانگر و علامت تجمل محسوب مىشود . اما بر خلاف در ايران كه عدهء جمعيت ، قليل و اراضى حاصلخيز نسبتا محدود است و كوهستانهاى خشكوخالى زمينهاى وسيعى را اشغال كردهاند و نظارت دولت در اينگونه نواحى آسان نيست و بيشتر افراد بجاى كشاورزى به پيشه و كار شبانى خو گرفتهاند آثار ديرين مشرق زمين هنوز پابرجاست .
ايلات بسته به موسم سال دستهدسته در حركتاند و همهء وسايل و اسباب زندگانى خود را همراه مىبرند و از جلگههاى هموار و حوالى رودخانهها به نقاط