و غالبا بر نقش و تصويرهاى الوان مبتنى است تا به سبك و موازين روحانى .
بزرگترين گنبد در شيراز كه همهء آنها بلند و كشيده است گنبد شاه چراغ است كه در حوالى ارگ واقع و مقبرهء يكى از فرزندان امام موسى ( ع ) است و ضريح نقره دارد . قبرهاى معروف ديگر يكى متعلق به سيد مير احمد است كه نيك محفوظ مانده و بقعهء سيد علاء الدين حسين فرزند ديگر امام موسى ( ع ) است كه باكينگهام در سال 1816 آن را زيباترين بنا در شيراز نام برده و مقبرهء شاه مير حمزه در خارج ديوار در جهت شمالى است كه كريم خان تعمير كرده بود و حال بهكلى فرو - ريخته و گنبدش كه روزگارى بسيار جالبتوجه بوده از بين رفته است .
مردم و زندگى
زندگانى و زيبائى شيراز هم از لحاظ خصوصيات وضع و محل چون پردهء نقاشى همواره دلانگيز و كانون آن نيز گلستانها و تربت شعرا است كه روىهمرفته بوستان شعر و نغمهسرائى و شهرهء آفاق بوده است . هواى بسيار دلكش اين پايتخت جنوبى ، زندگانى تقريبا دائمى را در هواى آزاد مقدور مىسازد ، از جهت ديگر هم زندهدلى و نشاطپرستى ، مردم آن را در پى عيشونوش و به زندگانى توأم با خوشگذرانى و بىقيدى و بزم و شور انداخته است .
اهل فارس به مناسبت پاكى نژاد و بىآلايشى زبان و خلقوخوى ممتاز خويش ابراز غرور مىكنند . بدون شك در اينجا با افراد ايرانى خالصتر از ديگر نقاط ايران برخورد مىكنيم چنان كه از قيافهء تيره و علايم روشن و صاف چهرهء آنها هويداست . موى خرمائى و چشمان سبز و آبى ايالات شمالى بهندرت در اقليم جنوبى ديده مىشود . هربرت خوش احوال كه با كمترين تحريك و هيجان به سرودن اشعار بىپروپا مىپرداخته گفته است كه در همهء عمر خويش هيچوقت مردمى خوشتر و كمستيزهتر از ايشان نديده بوده است :
« تمام شب مجلس بزم و سرور دارند و مى همىنوشند تا شراب و خواب ذهن منگ ايشان را پاك بىحس سازد »