مرا تكليف نفرمودى ، چون كه جز بفرمانبرداريم از من خوشنود نگشتى ، پس اين شكر و سپاسگزارى من بهر اندازه كه با زبان براى أداى آن بكوشم ، و بهر مقدار كه در كردار براى آن سعى كنم أداى حق تو را نكند و فضل و كرم تو را تلافى ننمايد ، زيرا توئى آن خدائى كه معبودى جز تو نيست ، هيچ ناديدهاى از نظرت پنهان نماند ، و هيچ پنهانى بر تو مخفى نباشد ، و هيچ گمشدهاى در تاريكيهاى پنهان از ديد تو گم نشود ، فرمان تو هر گاه اراده كنى چيزى را همان است كه بدان بگوئى باش پس وجود يابد .
خدايا تو را است ستايش همانند آن ستايشى كه ذات خويش را ستايش بدان كردى ، و چندين برابر آنچه ستايشگران تو را بدان ستايش كردند ، و تسبيحگويان تو را بدان تسبيح گفتند ، و تمجيدكنندگان تو را تمجيد گفتند ( و ببزرگى ستودند ) ، و تكبير گويان تو را بدان تكبير گفتند ، و بزرگ شمارندگان تو را بدان بزرگ شمردند ، تا بدان جا كه شخص من تنها ستايش كنم تو را در هر چشم بر هم زدنى و بلكه كمتر از اين مقدار باندازهء ستايش همهء ستايشكنندگان و يكتاپرستى جميع مخلصان ، و تنزيه - گوئى تمام دوستان عارف بمقام تو ، و ثناى همهء « لا إله الا الله » گويان ، و به اندازهء آنچه را تو عارف بدان هستى و مورد پسند تو است از همهء آفريدگانت از حيوان و جماد . و بسوى تو مشتاقم - اى خداى من - براى سپاسگزارى همين كه مرا بستايش خود گويا كردى ، و براستى كه چه تكليف آسانى در اين باره به من كردى ، و چه وعده بزرگى كه در برابر سپاسگزاريت به من دادى ، تو از روى فضل و كرم آغاز نعمت بر من كردى ، و از روى حق و عدالت به من دستور سپاسگزارى دادى ، و در مقابل زياده بر آن به چندين برابر وعدهء ( پاداش ) به من دادى ، و روزى خود را از روى پند و آزمايش به من عطا فرمودى ، و
الصحيفة العلوية والتحفة المرتضوية — صفحة 272
مساهمون: سيد هاشم رسولي محلاتى
ص٢٧٢