از ديگرى در گوش و دلمان نقش مىبندد ، آنگاه آن را مىشناسيم و مىدانيم « 1 » .
محدّث بودن على ( ع )
( 1 ) 31 - حمران بن أعين مىگويد : امام باقر - عليه السّلام - به من فرمود : « براستى على - عليه السّلام - محدّث بود » ، اين را به رفقايم خبر دادم ، گفتند : تا از او نپرسى چه كسى به او حديث مىگويد ، كارى نكردهاى . به سوى امام - عليه السّلام - برگشتم و گفتهء آنان را بازگو كردم . حضرت به من فرمود : فرشتهاى با او حديث مىگويد .
عرض كردم : مگر على - عليه السّلام - پيغمبر است ؟ فرمود : نه . بلكه مانند يار و همدم سليمان ، يعنى آصف بن برخيا و همدم موسى و يا همچون ذو القرنين ، مگر به شما نرسيده كه ( پيامبر ) فرمود : در ميان شما مانند و شبيه او ( ذو القرنين ) وجود دارد و بلكه او از همهء آنان برتر و بالاتر است « 2 » .
نشانهء محدّث بودن
( 2 ) 32 - ابو بصير از امام صادق - عليه السّلام - روايت كرده است كه حضرت فرمود :
على - عليه السّلام - محدّث بود . عرض كردم : نشانهء محدّث بودن چيست ؟ فرمود :
فرشتهاى نزد او مىآيد و در قلبش چنين و چنان ( يعنى حديث و خبر ) حك مىكند . ابن ابى يعفور به امام صادق - عليه السّلام - عرض كرد : ما مىگوييم على - عليه السّلام - كسى بود كه در گوشش زمزمه و در قلبش افكنده مىشد و او محدّث بود .
راوى مىگويد : وقتى حضرت ديد من چنين مىگويم ، فرمود : با حضرت على - عليه السّلام - در روز بنى قريظه و بنى نظير ، جبرئيل از سمت راست و ميكائيل از سمت چپ سخن و حديث مىگفتند .
هامش
( 1 ) بحار الانوار : 26 / 61 ، ح 140 .
( 2 ) كافى : 1 / 269 ، ح 4 . الاختصاص : 281 .