تخطي إلى المحتوى الرئيسي

من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 116

مساهمون:

ص١١٦
نفرمود . شرح : « اينكه رسول خدا صلَّى الله عليه و آله متعه را حلال فرموده اجماعى همهء امّت است چنان كه كلام خليفهء دوّم » متعتان محلَّلتان كانتا على عهد رسول الله صلَّى الله عليه و آله - الخ « بر آن دلالت دارد » . و ابن عبّاس اين آيهء شريفه را چنين قراءت ميكرد : « فما استمتعتم به منهنّ - إلى أجل مسمّى - فآتوهنّ اجورهنّ فريضة . . . . » ( پس چنان كه از آنان كام گرفتيد - تا زمان معيّن - آن اجرت معيّن را كه مزد ايشانست به آنان بپردازيد ) . شرح : « جماعتى از صحابهء رسول خدا صلَّى الله عليه و آله مانند ابىّ بن كعب و عبد الله بن عبّاس و عبد الله بن مسعود آيهء شريفه را با زيادتى جملهء » إلى أجل مسمّى « قراءت كرده‌اند يعنى از آيه ، نكاح موقّت را فهميده‌اند » . و من ادلَّهء اباحهء متعه را در ردّ منكرين آن در كتاب اثبات متعه آورده‌ام . 4586 - محمّد بن فيض گويد : از امام صادق عليه السّلام از متعه پرسيدم كه آيا حلال است يا نه ؟ فرمود : آرى امّا با زنى عارفه ( يعنى امامى مذهب كه متعه را بشناسد ) ، عرض كردم : قربانت گردم : اگر عارفه نبود چه ؟ فرمود : ايمان و يا متعه را به او عرضه كن و به او بگو اگر پذيرفت پس با وى ازدواج كن و اگر نپذيرفت و بسخن تو راضى نشد رهايش كن ، و زنهار از فاشكنندگان ، و به خود خوانندگان ، و زنان معروفه ، و شوهر داران ، عرض كردم مقصود از فاششدگان كيانند ؟ فرمود : آنان كه