تو سر بر آينهء سينهاى گذاشتهاى * كه بوسهگاه نبى بود و عطر جنّت داشت
تو زير سايهء آن گلبنى بزرگ شدى * كه هر چه داشت شكوفائى از نبوّت داشت
نديد ديدهء تاريخ بانوئى چون تو * كه حق به گردن آزادى و عدالت داشت
چه بانوئى كه پس از دختر رسول اللّه * به هر زنى كه تصوّر كنى شرافت داشت
چه بانوئى كه ز فيض هدايت معصوم * مقام و منزلتى همتراز عصمت داشت
چه بانوئى كه صبورى نمود چون زهرا * چه بانوئى كه به قدر على شهامت داشت
چه بانوئى كه به بال مجاهدت پرواز * ز دشت ماريه « 1 » تا اوج بىنهايت داشت
چه بانوئى كه به حدّ كمال در همه حال * اراده داشت ، وفا داشت ، عزم و همّت داشت
چه بانوئى كه به هنگامهء اسارت هم * وقار داشت ، حيا داشت ، شرم و عفت داشت
چه بانوئى كه همه عمر در نيايش شب * هزار بار ز خود تا خداى هجرت داشت
چه بانوئى كه به همراه يك مدينه صفا * گلاب گريه و يك كربلا مصيبت داشت
هامش
( 1 ) - ماريه : منظور سرزمين نينوا و كربلاست .