شها تو شاهد ميقات لى مع اللّهى « 2 » * تو شمع جمع شبستان ملك ايجادى
صحيفهء ملكوتىّ و نسخهء لاهوت * ولىّ عرصهء ناسوت بهر ارشادى
مقام باطن ذات تو قاب قوسين است * به ظاهر ار چه در اين خاكدان اجسادى
كشيدى از متوكّل شدائدى كه به دهر * نديده ديدهء گردون ز هيچ شدّادى
گهى به بركهء درّندگان « 3 » گهى زندان * گهى به بزم مى و ساز ، باغى عادى « 4 »
تو شاه يكّه سواران دشت توحيدى * اگر پياده روان در ركاب الحادى
ز سوز زهر و بلاهاى دهر جان تو سوخت * كه بر طريقهء آباء و رسم اجدادى « * »
هامش
( 2 ) - اشاره است به حديث : « لى مع اللّه وقت لا يسعنى فيه ملك مقرّب و لا نبى مرسل : « مرا با خدا وقتى است كه در آن با من نمىگنجد هيچ ملك مقرّب يا پيغمبر فرستادهء مرسل » . اين حديث منسوب به پيغمبر اكرم ( ص ) است و منظور از آن مقام استغراق يا محو و فناى در حضرت حق تعالى
است . ( رك : شرح مثنوى ، جلد چهارم ، استاد دكتر سيد جعفر شهيدى ، صفحه 286 ) .
( 3 ) - بركهء درندگان ( بركة السّباع ) : محلى بود كه مركز درندگان از قبيل شير و پلنگ بود و امام بزرگوار ( ع ) را در آن محل خطرناك قرار دادند ولى به امر خداوند متعال درندگان بر گرد آن حضرت حلقه زدند و زيانى به آن امام بزرگوار نرساندند .
( 4 ) - باغى : سركش و طغيانكننده عادى : عداوتكننده و دشمن .
* ديوان آية اللّه حاج محمد حسين غروى اصفهانى ( كمپانى ) ، ص 192 .