آية اللّه غروى اصفهانى ( كمپانى ) ( 1269 - 1361 ه . ق )
76 در مدح امام ابو الحسن على النقى الهادى ( ع )
فتاده مرغ دلم ز آشيان در اين وادى * كه هر كجا رود افتد به دام صيادى
به دانهاى دُر يك دانه مىدهد بر باد * نه گوش هوش و نه چشم بصير نقّادى
چنان اسير هوا و هوس شدم كه نپرس * نه حال نغمهسرايى نه طبع وقّادى
دلا دل از همه برگير و خلوتى بپذير * مدار از همه عالم اميد امدادى
مگر ز قبلهء حاجات و كعبهء مقصود * ملاذ حاضر و بادى « 1 » علىُّ الهادى
محيط كون و مكان نقطهء بصير وجود * مدار عالم امكان مجرّد و مادى
هامش
( 1 ) - حاضر و بادى : حاضر : كسى كه در حضر و در شهر ساكن است . بادى : كسى كه باديهنشين و صحرانشين است .