مه سپهر فضيلت ، محيط جود و كرم * شه سرير ولايت چراغ شرع مبين
طليعهاى كه ز بهر طواف شمع رخش * گشوده بال چو پروانه جبرئيل امين
شهنشى كه شهان پيش خاك درگاهش * كشيده دست ز تخت و كلاه و تاج و نگين
مهى كه بهر تماشاى آفتاب رخش * نشسته در صف گردون ستارگان به كمين
سرور سينهء زهرا ، سليل ختم رسل * نهال گلشن طاها و روضهء ياسين
به پيش تربت پاكش دم از بهشت مزن * كه خاك اوست مصفّاتر از بهشت برين
ضمير اهل يقين از صفاى او روشن * دهان اهل ادب از كلام او شيرين
رخش طليعه آيات كبرياست بخوان * صفات ذات خدا را از آن خطوط جبين
چو دُر لئالى طبعش به گوش دل آويز * كه طبع اوست گرانمايه گنج دُرّ ثمين
شهى كه حكم ولايش ز بامداد ازل * نوشته كلك قضا بر صحيفهء تكوين
حصار علم و يقين شد به دست اوستوار * كتاب فضل و شرف شد به نام او تدوين