واعظ قزوينى قرن يازدهم
75 ستايش امام هر دو جهان حضرت على النقى ( ع )
چو گل مشو همه تن لب ، براى خنديدن * كه تند باد فنا مىرسد به گل چيدن
اجل به قصد تو تيغ دو دم كشيده ز صبح * همان چو شعلهء شمعى تو گرم رقصيدن
كنون كه صرصر پيرى به نخل عمر وزيد * به خود چو برگ خزان است جاى لرزيدن
به وقت خنده نه بيجاست اشك ريزى چشم * كند به حال تو بىباك ، گريه خنديدن
ز خرّمى شده پامال خلق سبزه و گل * به روى دست بود جاى نى ز ناليدن
ز فيض صحبت گفتار اهل علم و خرد * هميشه كار قلم گريه است و ناليدن