خفّاش صفتان دستنشاندهء خليفه ، مانند عبد اللّه بن عمر حاكم مدينه كه نمىتوانستند فروغ تابناك امامت را برتابند به خليفه نامه نوشتند و او را از نفوذ معنوى امام هادى ( ع ) بر حذر داشتند . بدين جهت متوكّل دستور داد امام هادى را از مدينه به سامرا كه مركز حكومت بود ؛ منتقل كنند تا كارگزارانش آن حضرت را تحت نظر قرار دهند . برخى از مورّخان زندانى بودن و تحت نظر داشتن حضرت امام على النقى را بيست سال نوشتهاند . بارى متوكل به جهت وحشتى كه از امام هادى ( ع ) داشت پيوسته رفت و آمد و مكاتبات و روابط آن حضرت را كه در كمال تقوا و بىاعتنائى نسبت به مقام و مال و منال دنيا زندگى مىكرد ؛ تحت نظر داشت .
سرانجام معتمد عباسى امام دهم را در سال 254 هجرى در سامرا در خانهاى كه فقط فرزند بزرگوارش حضرت امام حسن عسكرى ( ع ) بر بالينش بود با زهر مسموم و شهيد كرد . از ياران و شاگردان بزرگوارش ابن سكيّت و حضرت عبد العظيم حسنى كه هر دو از عالمان و بزرگان به نام مىباشند و ياران ديگر مىتوان نام برد .
شاعران فارسى زبان را در مدح و رثاى آن حضرت اشعارى است :
مناقب و مراثى اهل بيت ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 274
مساهمون: احمد احمدى بيرجندى
ص٢٧٤