زندگى شاها نباشد زندگى ، بىياد تو * تا كه جان دارد ، ز جان واعظ تو را مدحت سراست
نى نى كلكم شكرريز است از مدحت همين * بعد مردن هم چو نى در استخوانم اين نواست
هر نفس بر خويش مىبالد سخن از مدح تو * ور نه پرگويى چنين در حضرتت كى حدّ ماست
اى سخن ! هر چند خوددارى ز مدحش مشكل است * با زبان حال كن ديگر ثنا ، وقت دعاست
تا بود اين گنبد از خلق جهان خالى و پر * تا درين محراب خواهد مهر و مه افتاد و خاست
روضهاش ز آمد شد زوّار پر باد و تهى * بر در او پشت طاعت خلق را كج باد و راست « * »
هامش
* ديوان واعظ قزوينى ، با تصحيح و مقدمه به كوشش دكتر سيد حسن سادات ناصرى ، مطبوعاتى علمى ، تهران 1359 ، ص 456 .