پرسيد گر ز نام من اى قوم كينهجو * بيكس منم ، غريب منم ، مبتلا منم
بيمار و داغديده و بىيار و بىمعين * زين العباد بيكس و بىآشنا منم
آن بىمعين كه ديده سرِ باب خويش را * از تن جدا ز خنجر شمر دغا « 4 » منم
آن بيكسى كه نعش پدر را ز بعد قتل * ديد از سم ستور ستم توتيا ، منم
آن بيكسى كه روز ورودم به شام غم * بستند دست او ز جفا از قفا منم
آن بيكسى كه در سر هر كوچه ريختند * آتش به فرقش از ره جور و جفا منم
آن خستهء عليل كه او را به روز و شب * خشت خرابه بود ز غم متّكا منم
آن سر برهنهاى كه نگهداشتى بپاى * در بزم عيش خويش يزيد از جفا منم
هر طايرى گهى به فغان است « جوديا » * مرغى كه روز و شب بود اندر نوا منم « * »
هامش
( 4 ) - دغا : نابكار ، پليد ، حيلهگر .
* ديوان كامل ميرزا عبد الجواد جودى خراسانى ، به اهتمام مهدى آصفى ، 1372 ه . ش ، تهران ، ص 44 .