اى خوش آن روزى كه گردم از طوافت بهرهياب * پس ز روى مسكنت بر درگهت سايم جبين
چو ز خاك آستانت تا جور گردد سرم * زان شرف بر فرق خاقان افكنم من آستين
در نثار بارگاهت جان به كف آورده باز * گويمت كاى زبدهء اولاد خير المرسلين
گشته در بحر معاصى كشتى عمرم تباه * دارم از ملّاح لطف عام تو امّيدِ اين :
كارد از گرداب غفلت زورقم را يك طرف * بادبان شفقتت گردد به من يك دم قرين
تا به اميد عطايت رخت اميد مرا * دركشد از چار موج حرص و آز و حقد و كين
علت درد گنه را چون شفاعت شد شفا * در حريمت زان بلند آمد انين المذنبين « 10 »
چون گدا افتادهام در بارگاه مهر تو * چشم شَفْقت باز كن در « لامع » دلخسته بين
سبز بادا دوحهء بخت هواخواهان تو * تا اثر باقى بود از باد و نار و ماء و طين
خشك بادا مزرع اميد بدخواهت مدام * تا مدارست در سپهر و تا قرار است در زمين « * »
هامش
( 10 ) - انين المذنبين : ناله و زارى گناهكاران .
* ديوان لامع ، محمد رفيع بن عبد الكريم درميانى ، به كوشش دكتر محمود رفيعى - دكتر مظاهر مصفّا ، 1365 ه . ش ، تهران ، ص 62 .