رفعت سمنانى ( - 1310 ه ش / 1350 ه . ق . )
حاج محمّد صادق رفعت سمنانى از شاعران اواخر دورهء قاجاريه است . از تاريخ تولّد او اطّلاع صحيحى در دست نيست . به طورى كه نوشتهاند نامبرده دوران اوليهء عمر خود را در سمنان گذرانده و بعد از سفر حج در سلك فقراى نعمت اللهى سلطان عليشاهى درآمد . مدّتها در گناباد اقامت گزيد و از محضر حاجى ملّا على ( سلطان عليشاه ) استفاده و استفاضه كرد . بعد از او با نور عليشاه تجديد عهد نمود . مدّتى در خراسان ، نيشابور ، نهاوند اقامت داشت و سالهاى آخر عمر را در تهران گذراند و در همان جا درگذشت و در حضرت عبد العظيم ( شهر رى ) مدفون گرديد .
رفعت سمنانى درويشى وارسته و حقيقت جو بود . وى در تمام مدّت عمر خود با سربلندى و علوّ طبع خاصى زندگى كرد . با بيشتر شاعران اواخر دورهء قاجاريه معاشر بود . و با عارف قزوينى دوستى و آشنايى داشت . رفعت تا آخر عمر نيز مجرّد زيست و ازدواج نكرد .
ديوان اشعار او در خرداد ماه 1339 ش . به كوشش نوح سامانى طبع و نشر شده است . « 1 »
غزليّات رفعت حال و هواى خاصّى دارد . مخمّس وى در غديريه ، يكى از نمونههاى خوب شعر منقبتى است كه شاعر در آن شور و احساس صادقانهء خود را به مولا امام على ( ع ) به معرض نمايش گذارده است .
هامش
( 1 ) . تاريخ قومس ، صص 520 - 521 .