با اين همهء عصيان خواهم ز تو غفّارى
گلزار مديحت را چون بلبل شيدايم * گفتار حديثت را طوطى شكر خايم
تا رطل گران بخشد پيرم به سبكبارى
تا هست بحور شعر بر سالم و بر مرجوف * تا هست زحاف آن از اخرم و از مكفوف
اعداى تو در الفاظ چون همزه شود محذوف * احباب تو در افواه بادا صفت معروف
چون مدح تو بر غافل شد شهرت اشعارى « 2 »
هامش
( 2 ) . همان ، صص 123 - 125 و 143 - 145 .