فروغى بسطامى ( 1213 - 1274 ه . ق . )
ميرزا عبّاس بسطامى فرزند آقا موسى از شاعران بنام ايران در قرن سيزدهم هجرى است كه در شعر « فروغى » تخلّص مىكرد . وى در مازندران ( سارى ) روزگار مىگذرانيد و در ركاب فتحعلى شاه قاجار بود . سپس عازم كرمان شد و از « شعاع السلطنه » تخلّص گرفت .
ديوان اشعار او در تهران به چاپ رسيده است . « 1 »
فروغى قسمت بيشتر عمر خود را به رياضت و درويشى و اعتزال گذرانيد و به مجلس عرفا گرويد . استعداد و مهارت فروغى در غزلسرايى است و در اين هنر به معاصرين خود برترى داشت . شمارهء اشعارش را تا بيست هزار بيت گفتهاند ( كه البتّه اين تعداد صحيح نيست ) .
غزلياتش در ميان معاصرين معروف و زبانزد بوده است . در غزل از بزرگان غزلسرا ، همانند حافظ و سعدى پيروى كرده و خود نيز شيوهء مخصوص داشته است . گاه مضامين نو به كار مىبرده و اغلب غزلهايش شيرين ، جاذب و ساده و روان است . « 2 »
از فروغى اشعارى در منقبت و تهنيت ميلاد مسعود امام على ( ع ) موجود است كه بيانگر شور و حال و احساس رقيق شاعر به پيشوا و مراد اهل يقين ، امير المؤمنين ، اسوهء عدالت و فضيلت و تقواست .
كعبهء اهل يقين
عيد مولود امير المؤمنين شد * عالم بالا و پايين عنبرين شد
هامش
( 1 ) . فهرست مشاهير ايران ، ص 320 .
( 2 ) . تاريخ ادبيات ايران ، ص 598 .