[ 9 ] بابا فغانى از شعراى نامدار اوايل قرن دهم هجرى است . وى علاوه بر شيراز مدّتى را در تبريز در خدمت سلطان يعقوب آققويونلو گذراند و اواخر عمر را در خراسان به عزلت و مجاورت بقعهء پاك حضرت رضا ( ع ) سپرى كرد . فغانى در قصيده ، غزل و مثنوى استاد بود .
بابا فغانى با ذوقى سرشار و زبانى ساده سبك خاصّى در غزل آورده ؛ ولى در شيوهء خود به حافظ نظر داشته است . وى در سال 925 هجرى در مشهد درگذشت .
1 / 9
در منقبت امام همام على بن موسى الرضا عليه السلام « * »
بود پيوسته نيّت در رياض روضه رضوان را * كه بوسد آستان روضهء شاه خراسان را
مه ايوان يثرب 9350945 خ 0 1 خ آفتاب مشرق و مغرب * كه سقف مشهدش همسايه آمد عرش رحمان را
سجود آستانش دولت دنيا و دين بخشد * همين دولت بسست از دين و دنيا اهل ايمان را
نظر در صورت قُنديل 4550945 خ 0 2 خ محراب مزارش كن * اگر از چشمهء خورشيد جويى آب حيوان 1450945 خ 0 3 خ را
غبار آستانش ديدهها را مىكند روشن * صفاى مرقدش بخشد صفا آيينهء جان را
ملايك رو نهند از حلقهء اهل صفا اينجا * كه در اين كعبه دريابند اجر عيد قربان 3450945 خ 0 4 خ را
هامش
( 1 ) ديوان بابا فغانى ، به كوشش احمد سهيلى خوانسارى ، تهران ، چاپ اقبال ، 1340 ش .