[ 48 ] محمد حسن رهى معيّرى در سال 1288 شمسى در تهران تولّد يافت . جدّش معير الممالك در عهد ناصرى وزارت خزانهدارى را عهدهدار بود . رهى در خانوادهاى كه اهل ذوق و هنر بودند ، از تعليم و تربيت برخوردار شد .
رهى از سيزده سالگى به شاعرى پرداخت و در سنين جوانى ، پس از فراغ از تحصيل و مطالعه در فنون ادب ؛ وارد خدمت دولت گرديد .
رهى معيّرى در دوران خدمت نيز به تتبّع آثار شاعران و مطالعه دواوين استادان سخن اشتغال داشت و از اين راه توشهء فراوان اندوخت و بر قوت طبع خويش در سخنسرايى بيفزود . آثار شعرى رهى با امضاهاى مستعار و آشكار در مجلات كشور انتشار يافت .
رهى در اقتفاى سعدى و بويژه صائب تبريزى غزليات زيبائى سرود . حافظ شيراز نيز بر طبع و ذوق رهى اثرى محسوس گذاشت .
رهى علاوه بر غزل ، قطعات و مثنويهايى دارد كه در آنها ابتكار و مضمون آفرينى ظاهر است .
اشعار رهى در ديوانش به نام « سايهء عمر » به طبع رسيده است .
رهى در سال 1347 ديده از جهان فرو بست .
شبى در حرم قدس « 1 »
ديده فرو بستهام از خاكيان * تا نگرم جلوهء افلاكيان
شايد از اين پرده ، ندائى دهند * يك نفسم ، راه به جائى دهند
اى كه بر اين پرده خاطر فريب * دوختهاى ديدهء حسرت نصيب
هامش
( 1 ) سايهء عمر ، تهران ، انتشارات امير كبير ، 1351 شمسى .