ابن معتز چنين سروده است : « مواظب نگاههاى شخص مورد ترديد باش كه چشمها چهرهء دلهاست و تراوش سخنان او را بررسى كن كه بدان وسيله معايب را به چنگ مى آورى . »
حكمت ( 111 )
و قيل له عليه السّلام : كيف تجدك يا امير المؤمنين فقال : كيف يكون حال من يفنى ببقائه ، و يسقم بصحتّه ، و يؤتى من مأمنه . « و از او پرسيدند اى امير مؤمنان خود را چگونه مى يا بى فرمود : « چگونه است حال آن كس كه به بقاى خود فانى مىشود و با تندرستى خويش بيمار مىشود . و از آنجا كه در امان است مرگش مى رسد . »
حكمت ( 112 )
كم من مستدرج بالاحسان اليه ، و مغرور بالستر عليه ، و مفتون بحسن القول فيه و ما ابتلى الله احدا به مثل الاملاء له . « چه بسا كسانى كه با نيكويى كردن به دام افتادهاند و با پرده پوشى از ايشان فريفته گشتهاند و با سخن نيك كه در بارهشان گفته شده است شيفته شدهاند و خداوند هيچ كس را به چيزى همچون مهلت دادن نيازموده است . » در بارهء استدراج و مهلت دادن سخن گفته شد . همچنين در مورد شيفته شدن آدمى به سخنان پسنديده به حد كافى گفته شد ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به مردى كه مرد ديگرى را ستود