باب گزيدهء سخنان حكمت آميز و اندرزهاى امير المؤمنين عليه السلام
در اين بخش پاسخهاى او به پرسشها و برخى از سخنان كوتاه در بارهء مقصودهاى ديگر هم آمده است بدان كه اين بخش از كتاب ما همچون روح به نسبت بدن و مردمك نسبت به چشم است ، گوهر مكنونى است كه بخشهاى ديگر كتاب همچون صدف آن است ، و ممكن است گاهى به صورتى اندك مطالب گذشته تكرار شده باشد و سبب آن بزرگى اين كتاب است كه گاهى مطالب نقل شده در گوشه و كنار آن از ذهن دور مى ماند . هنگامى كه سيد رضى كه خدايش رحمت كناد با وجود اختصار متن نهج البلاغه نسبت به اين شرح سهو كرده و برخى مطالب را در جاهاى بسيار مكرر آورده است ، عذر ما در تكرار اندكى از مطالب در اين كتاب بزرگ پذيرفتهتر است .
حكمت ( 1 )
كن فى الفتنة كابن اللّبون ، لا ظهر فيركب و لا ضرع فيحلب . « به هنگام فتنه چون كره شتر دو ساله باش ، نه پشتى كه سوارش شوند و نه پستانى كه بدوشندش . »