در آن كس موجود است و هر صفت كمال در مقابل او ستايشى مىگردد و هر چند شخص را صفات كمال زياد است ستايش او زيادت مىكنند ، پس كسى كه از همهء خلايق ستودهتر باشد صفت كمال او از همه كس بيشتر باشد و اين وصف آن حضرت است ؛ و از اينجاست كه گفتهاند اسم آن حضرت در آسمان احمد است ، زيرا كه صفات كمال منشأ آن از علويات است و چون اهل آسمان كه صفات كمال و ستايش موجودات از جانب ايشان فايض مىگردد آن حضرت را شناختهاند كه او ستودهترين خلايق است ، بنابر آنكه جامعترين خلايق از روى اتصاف به صفات كمال آن حضرت را احمد مىخوانند ؛ و گويند در تحت الثرى كه زير طبقات زمين است آن حضرت را محمود مىخوانند يعنى ستوده شده ، مطلق گوئيا كسى ديگر را غير او را به ستايش وصف نمىكنند و اين هر دو اسم آن حضرت است ، چون بعضى القاب و اسماء مذكور نشد شروع در احوالست به طريق ذكر اوصاف .
[ احوال رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ]
صاحب النّور المنتقل فى آبائه من الأصلاب إلى الأرحام
آن حضرت صاحب نورى است كه انتقال كرده در ميان پدران آن حضرت از پشتها به سوى رحمهاى زنان .
و بيان اين سخن آن است كه در حديث وارد شده كه جابر بن عبد الله انصارى - رضى الله عنه - از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله سؤال كرد كه ، اول چيزى كه خداى تعالى آفريد چه بود ؟ آن حضرت فرمود كه ، اول چيزى كه خداى تعالى آفريد آن نور من بود و آن را سالها در مقام قرب خود بازداشت . بعد از آن ، آن نور را چند قسم كرد و از هر قسمى نوعى از موجودات آفريد ، از قسمى عرش و از قسمى كرسى و آسمانها را و هر چه در اوست و زمينها را و هر چه بر اوست ، بعد « از آن » « 1 » ، از آن
هامش
( 1 ) . در « غ » نيامده .