و امامت حضرت امام جعفر بر همگان ظاهر شده .
المقرّب السّابق المؤدّب الموافق
« 1 »
آن حضرت نزديك گردانيده شدهء به حضرت حق سبحانه و تعالى است و سابق است در اعمال صالحه .
و اين اشارتست بدان كه آن حضرت از مقربان حق تعالى و از سابقان است .
و آن حضرت تأديب كرده شده به آداب الهى است .
چنانچه حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود كه ، أدّبني ربّي فأحسن تأديبى ؛ « 2 » يعنى تاديب من و تعليم آداب من حق تعالى فرموده ، پس نيكو تعليم فرموده مرا ؛ و اين اشارتست بدان كه ادب ائمه كرام از تأديبات و تعليمات الهيست و آن حضرت موافق است با حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در اخلاق حميده و اعمال پسنديده . اين اشارتست به متابعت سنت و طريقه كه آن حضرت را بوده .
و المغيث للملهوفين عند الطّوارق
و آن حضرت فريادرسنده و يارى كنندهء ضعيفان و عاجزان است نزد حوادث و بليات كه بريشان نازل شود .
و اين اشارتست به رحم و عطوفت آن حضرت بر عاجزان ؛ چنانچه روايت كردهاند كه هر كس را حادثه يا فقرى پيشآمدى در مدينه ، پناه به جوار لطف و احسان آن حضرت نمودى و از خوان نوال و افضال آن حضرت بهرهء وافى يافتى ؛ چنانچه شيوهء كريمهء اهل البيت بوده عليهم السلام .
الملتجى بحرز اللّه عند نزول كلّ طارق
و آن حضرت التجا برنده است به حرز و حفظ اللّه تعالى نزد فرود آمدن هر بلايى « 3 » كه در آيد .
و اين اشارتست بدان كه آن حضرت در واقعهء قصد ابو جعفر دوانيقى ، پناه به حرز
هامش
( 1 ) . در « غ » : الفوايق .
( 2 ) . بحار الانوار ، ج 16 ، ص 210 .
( 3 ) . در « غ » : بلياتى .