گفت :
« وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنامَ »
نگاه دار مرا و فرزندان مرا از بت پرستيدن .
بدان كه هر كه منافق را بر صادق برگزيند و كافر را بر مؤمن ، افترى كرد و دروغ بر خداى عز و جل نهاد از بهر آنكه خداى تعالى در كتاب بيان كرد فرق ميان حق و باطل و پاك و نجس و مؤمن و كافر ، و آنكه بعد از رسول صلى اللّه عليه و آله ؛
و اگر كسى قائم مقام وى تواند بود كه در محل او فرود آيد در فضل [ گ 107 ] و طهارت و راست گفتن و عدل كردن ، و آنچه ياد كردى از امانت آن امانتى است كه در هيچ كس نتوان يافت الا در انبيا و اوصياء صلوات اللّه عليهم از بهر آنكه ايشان امينان خدااند بر خلايق و حجتان اواند در زمين ، و سامرى و ايشان كه جمع شدند از كفار و يارى وى دادند در پرستيدن گوساله .
چون موسى صلوات اللّه و سلامه عليه غايب شد و به مناجات رفت از آن حق تعالى موسى را چه نقصان بود و مضرت از آنكه كافرى يا قومى طاغيان دعوى تحمل آن امانت كردند كه الا در پا كان نتواند بود .
پيش از آن نبود كه آن تحمل و وزر و و بال كرد ، فرزندان آن ملعونان كه تبع وى شدند و او را يارى دادند چنان كه رسول صلى اللّه عليه و آله مىفرمايد هر كه سنتى نيك بنهد او را ثواب باشد و مثل ثواب ايشان كه بدان كار كنند تا روز قيامت ، و هر كه سنتى بد نهد او را وزر آن باشد ، و مثل وزر آن قوم كه بدان عمل كنند تا روز قيامت .
و اين قول رسول ( ص ) را گواهى از قرآن چنان كه خداى عز و جل در قصه قابيل و هابيل مىگويد :
مِنْ أَجْلِ ذلِكَ كَتَبْنا عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَ مَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً »