« يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَلائِكَةُ صَفًّا لا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً
،
و قال :
وَ اللَّهِ رَبِّنا ما كُنَّا مُشْرِكِينَ
، و قوله :
يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُمْ بِبَعْضٍ وَ يَلْعَنُ بَعْضُكُمْ بَعْضاً
، قوله :
لَحَقٌّ تَخاصُمُ أَهْلِ النَّارِ
، و قوله :
لا تَخْتَصِمُوا لَدَيَّ
و قوله
الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلى أَفْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا أَيْدِيهِمْ
، اين جمله در مواضع متفرق از مواضع روز قيامت نه در يك موضع باشد ، و از آن روز كه مقدار پنجاه هزار سال باشد اهل معاصى بعضى بيزار شوند ، و يكديگر را گفتند ، و مثل آن خداى تعالى در سورهء ابراهيم عليه السلام فرمود از قول شيطان لعنه اللّه : « انى كفرت بما اشركتم من قبل » و چنان كه ابراهيم عليه السلام گفت : كفى بانكم ، يعنى از شما بيزار شديم پس در موضعى ديگر جمع شويد و مىگوييد . اگر اهل دنيا آواز گريهء ايشان يا مثل آواز ايشان به دنيا رسد ترك معاش كردندى و دلهاى ايشان شكافته شدى ، و آن چنان مىگويند تا آن وقت كه اشكشان خشك شود و هيچ آب از چشم ايشان نيايد ، بعد از [ آن ] خون از ديده بارند ، [ گ 96 ] ديگر باره در موضعى جمع مىشوند ايشان را به آواز آرند ، گويند : « و اللّه ربنا ما كنا مشركين » و اين آن قوم باشد كه در دنيا به توحيد مقر بودند ايمان ايشان را سود ندارد چون مخالفت رسل كرده باشند و شك كرده در آنچه به خلق آورده ، و بعضى عهد كرده باشند بعضى اوصياء رسل و آن نيك به بد بدل كرده ، خداى تعالى تكذيب ايشان كند بدان دعوى كه كرده باشند در دنيا ، چنان كه گفت :
« انْظُرْ كَيْفَ كَذَبُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ »
پس بارى تعالى مهر بر زبان ايشان نهد و دست و پوست ايشان به آواز آيند ، و گويند و گواهى دهند بهر گناه كه كرده باشند . پس مهر از زبان ايشان بردارند ايشان به جلود گويند : چرا بىما گواهى داديد ؟ گويد : ما را به آواز آوردند ، آن خدايى كه همه چيزها به آواز آورد . پس در موضعى ديگر جمع شوند بعضى از بعضى بگريزند از ترس و هول آنچه مىبينند از سختى حال و عظم بلاء ، چنان كه خداى تعالى مىفرمايد :
« يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ »
ديگر بار در موضعى جمع شوند خداى تعالى انبيا و اوليا و برگزيدگان