آنگاه مىفرمايد قربت درويشان بيهوده نيست چه خداوند داناتر است و كافر نعمتان را از سپاسگزاران نيكو شناسد پس مىفرمايد :
وَ إِذا جاءَكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِآياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ .
« 1 » يعنى : چون اين مؤمنان به نزديك تو آيند ايشان را سلام فرست و بگو خداوند بر خويشتن براى شما رحمت نوشته است .
گويند : بعد از نزول اين آيت چون اصحاب صفه بر رسول خداى درآمدند پيشدستى كردى و بر ايشان سلام دادى .
بالجمله بعد از نزول اين آيت رسول خداى آن جماعت را پيش طلبيد و مورد رأفت و رحمت بداشت و ايشان بيشتر وقت در حضرت رسول حاضر بودند ، و چندان كه پيغمبر بنشستى بنشستند ؛ و چون برخاستى برخاستند .
ديگر بار اين آيت مبارك در شأن ايشان فرود شد :
وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً ، وَ قُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَ مَنْ شاءَ فَلْيَكْفُرْ إِنَّا أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِينَ ناراً أَحاطَ بِهِمْ سُرادِقُها وَ إِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغاثُوا بِماءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرابُ وَ ساءَتْ مُرْتَفَقاً
« 2 »
.
مىفرمايد : شكيبائى كن با اين درويشان كه روز و شب خداى را مىخوانند و رضاى او را مىجويند و نظر التفات از ايشان به ديگر كس مكن كه شبيه شود اين كردار به دنيا طلبان و پيروى مكن كسى را كه ما از ذكر خود غافل كردهايم در راندن درويشان ، چه اين غافلان پيروى نفس خويش كردهاند و از حق در گذشتهاند و بگو ايشان را سخن راست از خداوند كه من مطيع هواى شما نشوم ، پس هركه خواهد مؤمن شود و اگر نه كافر گردد ؛ زيرا كه از براى ظالمان آتشى كردهايم كه ايشان را محيط گردد و چون از تشنگى استغاثه كنند ايشان را از مس گداخته و چرك دوزخيان بچشانيم چنان كه روى ايشان را چون نزديك برند بريان كند بد شرابى است مهل و بد تكيهگاهى است جاى ايشان .
بعد از نزول اين آيت پيغمبر با ايشان مىنشست و زودتر از ايشان بر نمىخاست .
چون آن جماعت فهم مىكردند كه هنگام برخاستن رسول خداست بيرون مىشدند و آن حضرت از پس ايشان برمىخاست و مىفرمود : شكر مىكنم خداى را كه مرا از دنيا بيرون نبرد تا امر كرد كه با گروهى از امّت خود صبر كنم و با شما
هامش
( 1 ) . سورهء انعام ، آيه 54 .
( 2 ) . سورهء كهف ، آيه 28 - 29 .