-
وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ
« 1 » .
يعنى : « كس هر كه بر خدا توكل نمايد او كفايتش مىكند » ، يعنى وى را كافى است .
76 - « كاشف الضّرّ » :
يعنى او گشايش مىدهد و افراد درمانده را - اگر او را بخوانند - اجابت مىنمايد و بدى را از آنان بر مىدارد « 2 » .
77 - « الوتر » :
يعنى فرد ، هر چيز فردى را « وتر » گويند .
78 - « النّور » :
او كسى است كه نابينا به واسطهء نور او بينا مىشود و گمراه به واسطهء هدايت او ارشاد مىگردد .
« نور » به معناى روشنائى است ، در واقع خداوند « منير ( يعنى نوردهنده ) » است . مصدر را بر او اطلاق كردهاند ، چون منشأ نور ، اوست ، يا چون اهل آسمانها و زمين به واسطهء نور او به مصالح و رشد خود هدايت مىشوند ، همچنان كه به واسطهء نور ، هدايت مىشوند . و يا چون او نور را نورانى كرده و خلقش نموده لذا اين نام بر او اطلاق گرديده است .
79 - « الوهّاب » :
يعنى كسى كه زياد مىبخشد و عطا مىنمايد .
80 - « النّاصر :
ناصر و نصير به يك معناست ، نصرت يعنى يارى .
81 - « الواسع » :
او كسى است كه بىنيازى او فقرهاى بندگانش را و روزى او تمام مخلوقاتش را در بر مىگيرد .
گفته شده « واسع » يعنى بىنياز و « سعة ( كه مصدر آن است ) به معناى غنا » مىباشد . و اينكه گفته مىشود فلانى از سعهاش مىبخشد ، يعنى از غنايش مىبخشد .
« وسع » يعنى تلاش و مقدورات انسان ، مىگويند : « به قدر وسعت انفاق كن » .
هامش
( 1 ) سورهء طلاق ، آيهء 3 .
( 2 ) برگرفته از آيهء كريمهء :أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ، ( سورهء نمل ، آيه 62 ) .