براى زفاف زيباست ، بالا مىبرند ، وقتى به ملك آسمان پنجم مىرسند كه اين عمل همراه است با جهاد و نماز بين دو نماز و صداى حزينى چون نالهء شتر و نورى چون نور خورشيد ، اما فرشته مىگويد : توقف كنيد ، من ملك حسد هستم اين عمل را بر صورت صاحبش بزنيد و آن را بر دوشش قرار دهيد ، او فردى بود كه نسبت به طالبان علم و مطيعان و عاملين للَّه حسود بود و هر گاه مىديد فردى در عمل و عبادت ، فضيلتى كسب كرده ، نسبت به او حسادت مىورزيد و خودش آن كار را شروع مىكرد ، در اينجا عمل آن فرد را بر دوشش بار مىكنند در حالى كه خود عمل ، او را لعنت مىكند » .
« قال : و تصعد الحفظة به عمل العبد من صلاة و زكات و حجّ و عمرة فيتجاوزون به الى السّماء السّادسة فيقول الملك : قفوا ، انا صاحب الرّحمة و اضربوا بهذا العمل وجه صاحبه و اطمسوا عينيه لانّ صاحبه لم يرحم شيئا ، اذا اصاب عبدا من عباد اللَّه ذنب للآخرة او ضرّ في الدّنيا شمت به ، امرنى به ربّى ان لا ادع عمله يجاوزنى
» . يعنى : « و فرمود : بار ديگر حافظان ، اعمال بنده نظير نماز و زكات و حج و عمره را بالا برده تا به آسمان ششم مىرسند كه فرشته مىگويد : بايستيد ، من صاحب رحمت هستم ، اين عمل را بر صورت صاحبش بزنيد و چشمانش را كور نماييد ، چون او بر چيزى رحم نمىكرد ، اگر به بندهاى از بندگان خدا گناه اخروى يا ضرر دنيوى مىرسيد ، صاحبش را شماتت مىكرد ، پروردگارم به من فرمان داده كه نگذارم عملش از من تجاوز كند » .
« قال : و تصعد الحفظة به عمل العبد بفقه و اجتهاد و ورع و له صوت كالرّعد وضوء كضوء البرق و معه ثلاثة آلاف ملك فتمرّ به الى ملك السّماء السّابعة فيقول الملك : قفوا و اضربوا بهذا العمل وجه صاحبه ، انا ملك الحجاب احجب كلّ عمل ليس للَّه ، انّه اراد رفعة عند القوّاد ، و ذكرا في المجالس ، وصيتا في المدائن ، امرنى
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 402
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٤٠٢