همراه خود مىبرد تا سبكبارتر باشد و هنگام احتياجش ، بيشتر به او نفع برساند .
و چه حاجتى بزرگتر از نيازمندى روز قيامت و چه عملى نافعتر از عمل خالص براى خدا ؟ چنين چيزى ، نفيسترين ذخيره است و سبكترين بار ، بلكه روز قيامت ، « عمل » انسان را حمل مىكند نه انسان ، عمل را كه در تفسير آيهء شريفهء ذيل آمده است :
-
وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا بِمَفازَتِهِمْ
« 1 » .
يعنى : « خداوند سبحان ، متقين را به سبب راه رستگارى كه در پيش گرفته بودند ، مىرهاند » .
585 - « انّ العمل الصّالح يقول لصاحبه عند اهوال القيامة : اركبنى و لطال ما ركبتك في الدّنيا ، فيركبه و يتخطّى به شدائدها »
. يعنى : « ميان ترسها و وحشتهاى روز قيامت ، عمل صالح به صاحبش مىگويد : بر من سوار شو كه مدت زيادى در دنيا من بر تو سوار بودم ، در اينجا صاحب عمل صالح ، سوارش مىشود و او هم وى را از سختيهاى قيامت ، عبور مىدهد » .
« داود بن فرقد » از حضرت صادق - عليه السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
586 - « انّ العمل الصّالح ليمهّد لصاحبه في الجنّة كما يرسل الرّجل غلامه بفراشه فيفرش له » .
يعنى : « عمل صالح براى صاحبش بهشت را فرش كرده و آماده مىنمايد ، همچنان كه انسان ، غلامش را جلوتر از خود مىفرستد تا آن محل را برايش فرش نمايد » .
آنگاه حضرت اين آيه را تلاوت فرمودند :
هامش
( 1 ) سورهء زمر ، آيهء 61 .