« عبيد بن زرارة » از امام صادق - عليه السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
588 - « ما من مؤمن الّا و قد جعل اللَّه له من ايمانه انسا يسكن عليه حتّى لو كان على قلّة جبل لم يستوحش
» . يعنى : « هيچ مؤمنى نيست مگر آنكه خداوند سبحان از ايمان او انس و الفتى برايش قرار مىدهد تا در كنار آن ، آرام گيرد كه حتى اگر بر قلّهء كوهى هم باشد ، وحشت نكند » .
« حلبى » از امام صادق - عليه السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
589 - « خالط النّاس تخبرهم و متى تخبرهم تقلهم »
. يعنى : « با مردم در آميز تا آنان را آزمايش كنى و چون آزمايششان كردى ، آنان را دشمن خواهى داشت » .
از امام حسن عسكرى - عليه السّلام - روايت است كه فرمود :
590 - « الوحشة من النّاس على قدر الفطنة بهم »
. يعنى : « وحشت از مردم به اندازهء درك آنان است » .
« كعب الاحبار » روايت كرده است كه خداوند متعال به پيامبرى فرمود :
591 - « ان اردت لقائى غدا في حظيرة القدس فكن في الدّنيا غريبا فريدا وحيدا محزونا مستوحشا كالطّير الوحدانىّ الّذى يطير في الارض المقفرة و يأكل من رؤوس الاشجار المثمرة ، فاذا كان الليل اوى الى وكره و لم يكن مع الطّير الّا استئناسا بى و استيحاشا من النّاس »
. يعنى : « اگر مىخواهى فرداى قيامت مرا در بهشت ملاقات كنى ، بايد در دنيا غريب ، تنها ، محزون و وحشت زده باشى ، چون پرندهء تنهايى كه در سرزمينهاى خالى ( و بىسكنه ) به تنهايى پرواز مىكند و از بالاى درختان ميوهدار ، مىخورد و چون شب فرا رسيد ، در آشيانهء خود مأوى مىگيرد كه اين پرنده فقط با من مأنوس و از مردم وحشت زده است » .
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 382
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٣٨٢