چه بسا دعايى را با تكلّف و زحمت و بدون توجه قلبى ، آغاز كرديم ، ولى آخرش با گريه و زارى و اصرار در سؤال ، پايان پذيرفت ، بلكه ترك دعا و درخواست از ذات اقدس الهى ، موجب قساوت قلب مىگردد و آن را تيره و تار مىكند كه اگر اين عمل به درازا بكشد ، ديگر هرگز نفس ، ميل بازگشت بدان را نخواهد داشت ، اما اگر بدان عادت كند و خود بگيرد ، با آن مأنوس شده ، عاشقش مىگردد و مشتاقش مىشود كه رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - فرمود :
541 - « الخير عادة »
. يعنى : « كار نيك ، عادت كردنى است » .
و بسيار از افراد را ديدهايم كه بعضى از اوقات ، به دعا و گريه اشتياق پيدا كرده بودند مانند اشتياق مريض به سلامتى و شفا ، و تشنه به آب گوارا . و به هنگام خلوت با پروردگار ، نفسشان در راحتى ، باطنشان در فراغت ، عقلشان در آسايش و قلبشان در طمأنينه و آرامش بود ، نورى ايشان را تجليل كرده بود و تاج قيمتى بر سر گذاشته با خداى خود همنشين بودند ، سخن دل به او مىگفتند و از رازقشان چيز طلب مىكردند ، او را كه هم مالك دار فناست و هم مالك دار بقا ، صدا مىكردند و سلطان آسمان را نظر مىنمودند .
از حضرت صادق - عليه السّلام - سؤال شد : چرا شب زندهداران ، چهرههايشان از ديگران زيباتر است ؟ فرمود :
542 - « لانّهم خلوا باللَّه سبحانه فكساهم بنوره »
. يعنى : « چون آنان با خداى سبحان خلوت مىكنند و او هم آنان را با نور خود مىپوشاند » .
از امام صادق - عليه السّلام - از پدرش امام باقر - عليه السّلام - نقل شده است كه فرمود :
543 - « كان فيما اوحى اللَّه الى موسى بن عمران - عليه السّلام - : كذب من زعم انّه يحبّنى فاذا جنّه الليل نام . يا ابن عمران ، لو رأيت الّذين يصلّون لى في »
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 339
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٣٣٩