روزى حضرت صادق - عليه السّلام - به « مفضل بن صالح » فرمود :
545 - « يا مفضّل ، انّ للَّه عبادا عاملوه بخالص من سرّه فعاملهم بخالص من برّه فهم الّذين تمرّ صحفهم يوم القيامة فرغا و اذا وقفوا بين يديه تعالى ملأها من سرّما اسرّوا اليه . فقلت : يا مولاى ، و لم ذلك ؟ فقال : اجلّهم ان تطّلع الحفظة على ما بينه و بينهم »
. يعنى : « اى مفضّل ! خداوند متعال را بندگانى است كه از روى صفاى اخلاصشان با او معامله مىكنند و او نيز با خالصترين نيكيهايش با آنان معامله مىنمايد ، اينان كسانىاند كه روز قيامت ، نامهء اعمالشان خالى است و وقتى در برابر حق قرار مىگيرند ، آن نامهها را از همان اسرارى كه با او داشتند ، پر مىنمايد .
مفضل گويد : عرض كردم : اى مولاى من ! چرا چنين است ؟ فرمود : ذات اقدس الهى آنان را بزرگتر از آن مىداند كه ملائكه از اسرارى كه بين او و ايشان هست آگاه گردند » .
اى عزيز سالك ! مبادا از اين مقامات شريفى كه از بهشت هم نفيستر است ، غافل بمانى ، چرا نفيستر نباشد و حال آنكه اين مقامات ، انسان را ، هم به بهشت مىرساند و هم به چيزى كه از بهشت برتر است و آن مقام ، « رضوان الهى » است كه مىفرمايد :
-
رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ
« 1 » .
يعنى : « هم خدا از آنان راضى است و هم ايشان از خداوند » .
-
وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
« 2 » .
يعنى : « و رضوان و خشنودى خدا از هر چيزى برتر است كه آن پيروزى بزرگى است » .
هامش
( 1 ) سورهء مائده ، آيهء 119 .
( 2 ) سورهء توبه ، آيهء 72 .