مگر سخن امام امير المؤمنين - عليه السّلام - را نشنيدى كه فرمود :
- « متى تكثر قرع الباب يفتح لك »
« 1 » .
يعنى : « اگر باب رحمت الهى را زياد بكوبى ( و نااميد نشوى ) آن در ، به رويت گشوده مىشود » .
از پيامبر اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - نقل است كه فرمود :
537 - « انّ العبد ليقول : اللّهمّ اغفر لى و هو معرض عنه ثمّ يقول : اللّهمّ اغفر لى و هو معرض عنه ، ثمّ يقول : اللّهمّ اغفر لى ، فيقول اللَّه سبحانه للملائكة : الا ترون الى عبدى ؟ سألنى المغفرة و انا معرض عنه ، ثمّ سالنى المغفرة و انا معرض عنه ، ثمّ سألنى المغفرة علم عبدى انّه لا يغفر الذّنوب الّا انا اشهدكم انّى قد غفرت له »
. يعنى : « بندهاى مىگويد : خدايا ! مرا بيامرز ، اما خداوند از او اعراض دارد ، مجددا مىگويد : خدايا مرا بيامرز ، باز هم در حالى است كه خداوند از او اعراض دارد ، براى بار سوم مىگويد : خدايا ! مرا بيامرز ، در اينجا ذات اقدس الهى به ملائكه مىگويد :
آيا بندهء مرا نمىبينيد ؟ از من آمرزش خواست در حالى كه من از او اعراض داشتم ، مجددا آمرزش خواست ، باز هم من از او اعراض داشتم ، براى بار سوم ، آمرزش خواست ، بندهام فهميد كه گناهان را غير از من كسى نمىآمرزد ، شما را شاهد مىگيرم كه او را آمرزيدم » .
ششم - اگر صدايت محبوب درگاه الهى باشد ، او اجابت را محبوس مىكند تا تو دعايت را ادامه دهى ، در اين حال اگر اهل مداومت بودى ، ديگر حبس اجابت فايدهاى نخواهد داشت ( و حاجت تو به زودى داده خواهد شد ) ، چون او مىداند كه خواه حاجت تو را بدهد خواه ندهد ، تو دعايت را ادامه خواهى داد مگر آنكه تأخير اجابت به خاطر ذخيره سازى اجرهاى اخروى باشد كه در نتيجه ، خوشحالى
هامش
( 1 ) در حديث 7 گذشت .