يعنى : « دعا ، كليد كاميابى و رستگارى است و بهترين دعا آن است كه از سينهاى پاك و قلبى داراى تقوا صادر شود مناجات ، سبب نجات است و اخلاص ، موجب خلاصى ، پس آنگاه كه سختيها شدّت يافت ، بايد به سوى خدا فزع و زارى نمود » .
ك - اعتراف به گناه قبل از درخواست و ذكر حاجات :
اولا - اين عمل نشانهء اين است كه بنده از همه چيز غير از خدا قطع اميد كرده است .
ثانيا - اين عمل نشانهء تواضع است و هر كس كه تواضع پيشه كند ، خداوند متعال درجاتش را بالا مىبرد .
در روايت آمده :
467 - « عابدى هفتاد سال خدا را بندگى كرد ، روزها را روزه و شبها را به نماز مىايستاد ، آنگاه حاجتى از خداوند متعال طلب نمود ولى روا نگرديد ، رو به خود كرد و گفت : اشكال از خود تو است ، چون اگر در تو خيرى مىبود ، حاجتت روا مىشد ، در اين هنگام خداوند متعال فرشتهاى براى او فرستاد و گفت : اى فرزند آدم ! اين يك لحظهاى كه خودت را كوچك شمردى ، از تمامى عبادتهاى گذشتهات بهتر است » .
از امام باقر - عليه السّلام - روايت است كه فرمود :
468 - « اوحى اللَّه تعالى الى موسى - عليه السّلام - أ تدري لم اصطفيتك بكلامى من دون خلقى ؟ قال : لا يا ربّ ، قال : يا موسى ، انّى قلّبت عبادى ظهرا لبطن فلم ار اذلّ لى نفسا منك ، انّك اذا صلّيت وضعت خدّيك على التّراب »
. يعنى : « خداوند متعال بر حضرت موسى - عليه السّلام - وحى فرستاد كه : آيا مىدانى چرا تو را براى سخن خود انتخاب كردم نه ديگران را ؟ گفت : نه ، اى پروردگار من ! فرمود : اى موسى ، من بندگانم را زير و رو كردم ، ولى كسى را نيافتم كه در برابر من از تو خاضعتر باشد ، چون تو هر گاه نماز مىگزارى ، چهرهات را نيز بر خاك قرار مىدهى » .