ثالثا : ديگر از فوايد ذكر گناهان ، خوف و ترس از ذات اقدس الهى و رقّت قلب است كه حضرت صادق - عليه السّلام - فرمود :
- « اذا رقّ احدكم فليدع ، فانّ القلب لا يرقّ حتّى يخلص »
« 1 » .
يعنى : « هر يك از شما آنگاه كه قلبش شكست ، حتما دعا كند ، چون قلب تا صاف نشود ، نمىشكند » .
رابعا - چه بسا شكستن قلب موجب ريزش اشك گردد كه اين نيز خود ادبى از آداب دعاست ، بنا بر اين ، ادبى ، موجب فراهم شدن ادب ديگر گرديد .
و خامسا - فرمان امام صادق - عليه السّلام - است كه فرمود :
- « انّما هى المدحة ثمّ الثّناء ثمّ الاقرار بالذّنب ثمّ المسألة انّه و اللَّه ما خرج عبد من الذّنب الّا بالاقرار »
« 2 » .
يعنى : « اوّل مدح الهى ، بعد ثنا و ستايش ، سپس اقرار به گناهان ، آنگاه سؤال و درخواست كه به خدا سوگند ! هيچ بندهاى از گناه خارج نشد ، مگر به سبب اقرار به آن » .
بنا بر اين ، اقرار به گناه پنج فايده دارد :
اوّل - منقطع شدن به سوى خداوند متعال .
دوّم - شكسته شدن قلب ( كه فضايلش گذشت ) .
سوّم - سبب رقّت قلب است كه خود دليل بر اخلاص است و در نتيجه موجب اجابت دعا مىگردد .
چهارم - چه بسا موجب گريه نيز گردد كه گريه كردن ، خود سيد الآداب است .
پنجم - موافقت نمودن با فرمان حضرت صادق - عليه السّلام - .
هامش
( 1 ) در حديث 307 گذشت .
( 2 ) در حديث 424 گذشت .