از رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - نقل است كه فرمود :
463 - « مرّ موسى برجل من اصحابه و هو ساجد و انصرف من حاجته و هو ساجد ، فقال - عليه السّلام - لو كانت حاجتك بيدى لقضيتها لك ، فاوحى اللَّه عزّ و جلّ اليه يا موسى ، لو سجد حتّى ينقطع عنقه ما قبلته او يتحوّل عمّا اكره الى ما احبّ »
. يعنى : « حضرت موسى - عليه السّلام - بر سر راهى ، فردى از يارانش را ديد كه در سجده است ( از آنجا رفت و ) كارش را انجام داد و برگشت ، ديد هنوز در سجده است ، گفت : اگر حاجت تو در دست من بود آن را برايت برآورده مىساختم . خداوند عزيز و جليل به او وحى كرد كه : اى موسى ! اگر آنقدر سجده كند تا گردنش قطع شود ، او را نخواهم پذيرفت مگر آنكه دست از كارهاى زشتش برداشته به چيزهايى كه من آن را دوست دارم ، روى نمايد » .
در روايت ديگر آمده است كه :
464 - « انّ موسى مرّ برجل و هو يبكى ثمّ رجع و هو يبكى قال : الهى عبدك يبكى من مخافتك ، قال اللَّه تعالى : يا موسى ، لو بكى حتّى نزل دماغه مع دموع عينيه لم اغفر له و هو يحبّ الدّنيا »
. يعنى : « حضرت موسى - عليه السّلام - بر سر راهش مردى را ديد كه گريه مىكند ، رفت و برگشت ، ديد هنوز گريه مىكند ، گفت : خدايا بندهات از ترس تو است كه اشك مىريزد . خداوند متعال فرمود : اى موسى ! اگر اين فرد آنقدر گريه كند تا مغز سرش به همراه اشك چشمش خارج شود تا وقتى كه دنيا را دوست دارد ، او را نخواهم آمرزيد » .
و در آنچه كه بر حضرت موسى - عليه السّلام - وحى فرستاد ، آمده است :
465 - « يا موسى ، ادعنى بالقلب التّقىّ و اللّسان الصّادق »
. يعنى : « اى موسى ! مرا با قلبى بىگناه و پاك و زبانى صادق و راستگو بخوان » .
از امير المؤمنين على بن ابى طالب - عليه السّلام - نقل است كه فرمود :
466 - « الدّعاء مفاتيح النّجاح و مقاليد الفلاح ، و خير الدّعاء ما صدر عن صدر نقىّ و قلب تقىّ ، و في المناجاة سبب النّجاة ، و بالاخلاص يكون الخلاص ، فاذا اشتدّ الفزع فالى اللَّه المفزع » .
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 292
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٢٩٢