از رسول خدا روايت است كه فرمود :
461 - « يحشر النّاس يوم القيامة حفاة عراة عزلاء قد الجمهم العرق و بلغ شحوم الاذان »
يعنى : « روز قيامت مردم با پاى برهنه عريان و دست خالى از هر سلاحى محشور مىشوند ، در حالى كه عرق سر و رويشان را گرفته و به نرمى گوشها رسيده است » .
« سوده » همسر پيامبر اكرم تا اين را شنيد گفت : اى واى ! پس مردم همديگر را مىبينند ، فرمود :
- « شغل النّاس عن ذلك » .
يعنى : « مردم به اين توجهى ندارند » . آنگاه به اين آيهء قرآن استناد كرد كه مىفرمايد :
-
لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ
« 1 » .
يعنى : « هر كس را در آن روز ، كارى است كه به خود مشغولش دارد » .
سپس فرمود :
- « و كيف و انّى لهم بالنّظر ؟ و منهم المسحوب على وجهه و الماشى على بطنه و منهم من يوطأ بالاقدام مثل الذّرّ ، و منهم المصلوب على شفير النّار حتّى يفرغ النّاس من الحساب ، و منهم المطوّق بشجاع في رقبته تنهشه حتّى يفرغ النّاس من الحساب ، و منهم من تسلّط عليه الماشية ذوات الاخفاف فتطأه باخفافها و ذوات الاظلاف فتنطحه بقرونها و تطأه باظلافها »
. يعنى : « چگونه مىتوانند بر همديگر نظر كنند در حالى كه عدهاى را به صورت ، بر زمين مىكشند عدهاى روى شكمشان حركت مىكنند ، دستهء ديگر چون خاك ، زير دست و پا لگدمال مىشوند ، گروه ديگر را در كنار آتش بر صليب مىكشند تا مردم از حساب فارغ گردند ، عدهء ديگر ، بر گردنشان مارهايى آويزان مىكنند كه اينان را بگزند تا حسابرسى مردم تمام شود ، گروه ديگر زير دست و پاى چهار پايان لگدمال مىشوند و حيوانات شاخدار به آنان شاخ مىزنند و لگدكوبشان مينمايند » .
هامش
( 1 ) سورهء عبس ، آيهء 37 .