يعنى : « ابراهيم نبى - عليه السّلام - از ذات اقدس الهى پرسيد : خدايا ! براى بندهاى كه چهرهاش را با اشكهايى كه از خوف تو ريخته شده ، تر گرداند چه خواهد بود ؟ خداوند متعال پاسخ داد : پاداشش ، آمرزش و مقام رضوان من در قيامت خواهد بود » .
« اسحاق بن عمار » گويد : به امام صادق - عليه السّلام - عرض كردم : دعا مىكنم و دلم مىخواهد گريه بكنم ولى اشكى نمىآيد ، اما وقتى بعضى از نزديكانم كه وفات يافتهاند را به ياد مىآورم ، دلم مىشكند و اشكم جارى مىگردد ، آيا چنين كارى جايز است ؟ فرمود :
456 - « نعم ، تذكّرهم ، فاذا رققت فابك لربّك تبارك و تعالى
» . يعنى : « بلد جايز است ، آن اموات را به ياد بياور و وقتى قلبت شكست ، براى خداوند تبارك و تعالى گريه كن » .
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 287
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٢٨٧