394 - « انّ للَّه ملكا ينادى على بيت المقدس كلّ ليلة : من اكل حراما لم يقبل اللَّه منه صرفا و لا عدلا »
. يعنى : « خداوند متعال فرشتهاى دارد كه هر شب بر بيت المقدس اين گونه ندا مىدهد : كسى كه حرامى بخورد ، نه عمل مستحبى از او قبول مىشود و نه عمل واجبى » .
395 - « لو صلّيتم حتّى تكونوا كالاوتار ، و صمتم حتّى تكونوا كالحنايا ، لم يقبل اللَّه منكم الّا بورع حاجز »
. يعنى : « اگر آنقدر نماز بگذاريد تا مانند زه كمان گرديد و آنقدر روزه بگيريد تا چون كمان شويد ، خداوند قبول نمىكند مگر آنكه از محرّمات دورى كنيد » .
396 - « العبادة مع اكل الحرام كالبناء على الرّمل و قيل : على الماء »
. يعنى : « عبادت همراه با حرامخوارى مانند ساختن ساختمان بر روى ريگ است . و در روايتى آمده : مانند ساختن ساختمان بر آب است » .
397 - « يكفى من الدّعاء مع البرّ ما يكفى الطّعام من الملح » .
يعنى : « آن مقدار نمك كه در غذا كافى است ، همان مقدار دعا در كنار عمل كفايت مىكند » « 1 » .
بايد دانست : بعضى از اين شروطى كه ذكر شد ، همچنان كه جزء مقدمات دعاست ، تداوم آن تا بعد از دعا نيز لازم است .
هامش
( 1 ) يعنى اصل و اساس ، « عمل » است ، مانند « غذا » كه اصل و اساس است ، پس همچنان كه غذا ، شكم را سير مىكند نه نمك ، همان گونه « عمل » است كه موجب نجات انسان است ، نه صرف دعا كردن ، بنا بر اين ، همت اصلى بايد بر « عمل » باشد و « دعا » چون نمكى براى آن است .