اوّل
- در روايت آمده است كه :
388 - صداى حزن و نالهء حضرت ابراهيم - عليه السّلام - تا حدود يك ميل « 1 » به گوش مىرسد . تا جايى كه خداوند متعال او را اين گونه مدح كرد :
-
إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ
« 2 » .
يعنى : « همانا ابراهيم سه صفت داشت : بردبار بود ، نالههاى بسيار داشت و اهل توبه و انابه بود » .
و هنگام نماز ، از او صدايى چون صداى ديگ جوشان شنيده مىشد .
دوّم
- از سينهء مبارك رسول خاتم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - نيز چنين صدايى شنيده مىشد .
سوّم
- امير مؤمنان - عليه السّلام - هر گاه وضو ساختن را آغاز مىكرد ، رنگ چهرهاش از ترس خداوند متعال تغيير مىكرد .
چهارم
- حضرت فاطمه - سلام اللَّه عليها - در نماز از ترس خداوند متعال به هيجان مىآمد .
پنجم
- امام حسن مجتبى - عليه السّلام - وقتى از وضويش فارغ مىشد ، رنگش بر مىگشت و چون سببش را از حضرت مىپرسيدند ، مىفرمود :
389 - « حقّ على من اراد ان يدخل على ذى العرش ان يتغيّر لونه
» . يعنى : « كسى كه مىخواهد بر صاحب عرش وارد شود ، سزاوار است كه رنگش تغيير كند » .
ششم
- مانند همين ، از امام زين العابدين - عليه السّلام - نيز روايت شده است .
هامش
( 1 ) هر « ميل » برابر است با يك سوم فرسخ .
( 2 ) سورهء هود ، آيهء 75 .