و نيز فرمود :
262 - « لا يكتسب العبد مالا حراما فيتصدّق منه فيؤجر عليه ، و لا ينفق منه فيبارك له فيه ، و لا يتركه خلف ظهره الّا كان رادّه الى النّار »
. يعنى : « نمىشود كسى مالى را از حرام به دست بياورد و آن را صدقه بدهد و اجر ببرد . و اگر از آن مال خرج كند ، برايش بركت ندارد و اگر آن مال پس از مرگش باقى بماند او را به آتش خواهد كشاند » .
از حضرت على - عليه السّلام - در مورد بزرگترين « شقاوت » سؤال شد ، فرمود :
263 - رجل ترك الدّنيا للدّنيا ففاتته الدّنيا و خسر الآخرة ، و رجل تعبّد و اجتهد و صام رياء النّاس فذلك الّذى حرم الدّنيا من دناياه و لحقه التّعب الّذى لو كان به مخلصا لاستحقّ ثوابه فورد الآخرة و هو يظنّ انّه قد عمل ما يثقل به ميزانه فيجده هباء منثورا »
. يعنى : « كسى كه دنيا را به خاطر دنيا ترك كند ، در نتيجه ، هم دنيا از دستش رفته و هم در آخرت زيانكار است . و كسى كه زحمت بكشد ، عبادت انجام بدهد و روزه بگيرد ، ولى براى نشان دادن به مردم باشد ، اين فرد ، كسى است كه از دنيا محروم است و رنجى برايش باقى مانده كه اگر در آن اخلاص مىورزيد ، استحقاق ثواب داشت ، چنين فردى ، وارد صحنهء قيامت مىشود در حالى كه گمان مىكند عملى به همراه دارد كه موجب سنگينى اعمال نيكش گرديده ، ولى آن را بر باد رفته مىيابد » .
سؤال شد : بيشترين « حسرت » مخصوص كيست ؟ فرمود :
- « من رأى ماله في ميزان غيره فادخله اللَّه به النّار و ادخل وارثه به الجنّة »
. يعنى : « كسى كه مالش را در ترازوى ديگران ببيند در حالى كه او به سبب ( كسب حرام ) آن مال ، وارد جهنم مىشود و وارثش به سبب ( مصرف حلال و انفاق و اداى حقوق ) آن ، به بهشت مىرود » .
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 174
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص١٧٤