( مؤلّف گويد ) كه : در زمان ما خوب ظاهر شد صدق اين كلام ، زيرا كه گناهان و معاصى تازه در ميان مردم ظاهر شد و بدعتها پديد آمد و مردم پا از جادّهء شريعت و اطاعت حقّ تعالى بيرون گذاشتند و كمالات خود را در ارتكاب بعض معاصى و مناهى پنداشتند و امر به معروف و نهى از منكر از ميان رفت ، حقّ تعالى نيز مردم را به انواع بلاها مبتلا كرده كه هيچ وقت در خاطرشان خطور نمىكرد و گمان آن را نمىبردند و مصدوقهء اين آيهء شريفه گشتند :
وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِما كانُوا يَصْنَعُونَ .
[ 1 ]
حقّ تعالى مثل زده براى كافر نعمتان به اهل قريهاى كه در امن و آسايش بودند ، مىرسيد روزى فراخ براى ايشان از اطراف و جوانب پس كافر شدند به نعمتهاى خدا و شكر نكردند ، پس چشانيد حقّ تعالى ايشان را لباس گرسنگى و ترس بدانچه بودند كه مىكردند از عملهاى ناشايست .
( چهارم ) : فرمود : مصيبت براى صبركننده يكى است ، و براى جزعكننده دو مصيبت است . [ 2 ]
( فقير گويد كه ) : بيايد در كلمات حضرت هادى عليه السّلام همين كلمهء شريفه و مراد از آن . [ 3 ]
( پنجم : ) فرمود : شدّت و سختى جور را كسى مىداند كه حكم به جور در حقّ او شده است . [ 4 ]
( مؤلّف گويد كه : ) روايت شده از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه فرمود : سلطان ظلّ اللّه است در زمين ، پناه و جاى مىگيرد به آن مظلوم . پس هر سلطانى كه عدالت كرد از
هامش
[ 1 ] سورهء نحل ، آيهء 112 .
[ 2 ] تحف العقول ، ص 309 ؛ بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 326 .
[ 3 ] ص 1863 .
[ 4 ] تحف العقول ، ص 309 ؛ بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 326 .