عهد هر روز يك صد و پنجاه و سه ركعت نماز مىگزارد و در هر سال سه ماه روزه مىداشت و زكات مال خود را سه بار اخراج مىنمود و همچنين هر تبرّعى كه از براى خود مىكرد از براى ايشان دو برابر به جا مىآورد و ثواب آن را بر روح آن برادران مؤمن هديّه مىفرمود .
و ورع او به مرتبهاى بود كه در بعضى از سفرها شتر كسى را به كرايه گرفته بعضى از احباب او به طريق وديعت دو دينار به او داد كه آن را به اهل كوفه رساند ، صفوان از مكارى خود تا اذن نطلبيد آن را در ميان بار ننهاد . ( انتهى ) . [ 1 ]
( مؤلّف گويد كه ) : اقتدا كرد به اين بزرگوار در اين عمل شيخ اجلّ عالم ربّانى و محقّق صمدانى مرحوم آخوند ملّا احمد اردبيلى نجفى [ 2 ] كه در ورع و تقوى و زهد و قدس و فضل به غايت قصوى رسيده به حدّى كه علّامهء مجلسى رحمه اللّه فرموده :
نشنيدم مانند از براى او در مقدّمين و متأخّرين - جمع اللّه بيننا و بينه و بين أئمّة الطّاهرين - روايت شده كه در يك سفر از اسفار خود از كاظمين به نجف اشرف مالى كرايه كرده بود و صاحبش همراه نبود چون خواست حركت نمايد يكى از اهل بغداد كاغذى به وى داد كه به نجف برساند . آن بزرگوار آن كاغذ را گرفت لكن پياده به نجف رفت و آن مركوب را سوار نگشت و فرمود كه من از مكارى اذن حمل رقيمه را نداشتم .
( فقير گويد كه ) : اين حكايت همانطور كه دلالت دارد بر شدّت احتياط و كثرت ورع محقّق مذكور دلالت دارد نيز بر كثرت اهتمام آن مرحوم به قضاى حاجت برادر دينى ، زيرا كه ممكن بود آن جناب را كه عذر بياورد و آن مكتوب را قبول نكند ، لكن نخواست كه اين فضيلت از او فوت شود ، همانا از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه قضاى حاجت مرد مؤمنى افضل است از حجه و حجّه و حجّه و شمرده
هامش
[ 1 ] رجال ابن داود ، ص 111 ؛ خلاصه ، ص 88 ؛ مجالس المؤمنين ، ج 1 ، ص 411 - 412 .
[ 2 ] براى اطلاع از شرح حال و آثار مقدس اردبيلى نك : جلد هشتم مجموعهء آثار كنگرهء مقدس اردبيلى ؛ فوائد الرضويه ، ص 23 ؛ نقد الرجال ، ص 29 ؛ امل الآمال ، ج 2 ، ص 23 .