فصل هفتم : در ذكر چند نفر از اعاظم اصحاب حضرت رضا عليه السّلام و ذكر مادح آن حضرت دعبل بن على خزاعى است
شاعر اوّل كه مقامش در فضل و بلاغت و شعر و ادب بالاتر است از آن كه ذكر شود .
قاضى نور اللّه در مجالس المؤمنين فرموده : احوال خجسته مآل او به تفصيل و اجمال در كتب كشف الغمّه و عيون اخبار الرضا و ساير كتب شيعهء اماميّه [ 1 ] مذكور است .
و از او در كشف الغمّه نقل كرده كه چون قصيدهء موسومه به « مدارس آيات » را نظم نمودم قصد آن كردم كه به خدمت امام ابو الحسن على بن موسى الرضا عليه السّلام به خراسان روم و آن قصيده را به عرض ايشان برسانم ، چون به خراسان رفتم و به خدمت آن حضرت مشرّف شدم و قصيده را بر ايشان خواندم ، تحسين بسيار نمودند و فرمودند : تا من تو را امر نكنم اين قصيده را به كسى مخوان ، تا آن كه خبر آمدن من به مأمون رسيد و مرا به نزد خود طلبيده خبر را پرسيد آنگاه گفت : قصيدهء مدارس آيات را بر من بخوان ، من انكار معرفت آن قصيده كردم ، پس به يكى از
هامش
[ 1 ] از جمله نك : اعيان الشيعة ، ج 6 ، ص 400 ؛ الاعلام ، ج 2 ، ص 339 ؛ بهجة الآمال ، ج 2 ، ص 17 و ج 4 ، ص 94 ؛ التحرير الطاوسي ، ص 100 ؛ تنقيح المقال ، ج 1 ، ص 417 ؛ جامع الرواة ، ج 1 ، ص 311 ؛ ديوان دعبل ؛ روضات الجنات ، ج 3 ، ص 306 ؛ ريحانة الادب ، ج 2 ، ص 128 ؛ مجالس المؤمنين ، ج 2 ، ص 517 ؛ كشف الغمه ، ج 3 ، ص 108 ؛ عيون اخبار الرضا عليه السّلام ، ج 2 ، ص 263 - 267 .