را به منزل خود برده و تبنّى و تربيت او فرمود و علم وافرى به او عنايت نمود ، و دختر محمّد بن ارقط بن عبد اللّه الباهر را به وى تزويج نمود .
و او سيّدى زاهد و عابد بود ، و از كثرت گريستن او در نماز شب از خوف خداى تعالى او را ذو الدّمعة گفتند ، و چون در آخر عمر نابينا شد او را مكفوف گفتند .
از حضرت صادق و حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام روايت مىكند ، و ابن ابى عمير و يونس بن عبد الرّحمن و غير ايشان از او روايت مىكنند ، تاج الدّين بن زهرة در ذكر بيت زيد شهيد فرموده : و از اعاظم ايشان است حسين ذو العبرة و ذو الدّمعة ، و او سيّدى بوده جليل القدر ، شيخ اهل خويش و كريم قوم خود . و بود آن جناب از رجال بنى هاشم از جهت لسان و بيان و علم و زهد و فضل و احاطه به نسب و ايّام ناس . روايت كرده از حضرت صادق عليه السّلام ، و وفات كرده سنه صد و سى و چهار ( انتهى ) .
و ابو الفرج نقل كرده كه : حسين ذو الذّمعة در محاربهء محمّد و ابراهيم پسران عبد اللّه بن حسن با منصور حاضر بود ، پس از آن از ترس منصور متوارى و پنهان شد . و روايت كرده از پسرش يحيى بن حسين كه مادرم به پدرم گفت : چه شده كه گريهء بسيار مىكنى ؟
گفت : آيا آن دو تير و آتش جهنّم براى من سرورى گذاشتند كه مانع شود مرا از گريستن ؟ و مرادش از دو تير آن دو تيرى بوده كه برادرش يحيى و پدرش زيد به آن شهيد گشتند . « 1 »
بالجمله ، حسين در سال يك صد و سى پنج ، به قولى يك صد و چهل وفات كرد . و دخترش را مهدى عبّاسى تزويج كرده . و او را اعقاب بسيار است از جمله ابو المكارم محمّد بن يحيى بن نقيب ابو طالب حمزة بن محمّد بن حسين بن محمّد بن حسن الزّاهد بن ابو الحسين يحيى بن الحسين بن زيد شهيد است كه قرآن را محفوظ داشت ، و همچنين هر يك از پدرانش تا امير المؤمنين عليه السّلام .
هامش
( 1 ) مقاتل الطالبيين ، ص 257 .